Terapie

OPISY TERAPII

Terapeutyczne wykorzystanie kontaktu z PSEM

Dogoterapia wciąż zyskuje na popularności. Pies merda ogonem na nasz widok, pozwala się pogłaskać, poliże po ręce. Po prostu jest. Wierny i oddany. Często bliski kontakt z psem okazuje się najlepszą terapią. Dogoterapia pomaga i dzieciom, i dorosłym. Pies jako terapeuta sprawdza się świetnie. Kocha nas bezwarunkowo, niczego nie oczekuje, nie ocenia– metoda wzmacniająca efektywność rehabilitacji, w której motywatorem jest odpowiednio wyselekcjonowany i wyszkolony pies, prowadzony przez wykwalifikowanego terapeutę. Terapia tego rodzaju jest jedną z dziedzin zooterapii.

Jak wygląda dogoterapia?

Z reguły zajęcia odbywają się w cztero-, pięcioosobowych grupach. Ale z każdym pacjentem trzeba pracować inaczej. Psy, z którymi pracują terapeuci, są bardzo pogodne. To niezwykle pozytywnie wpływa na samopoczucie pacjentów i zachęca ich do aktywności. Podczas ćwiczeń na przykład muszą przechodzić pod, nad psem, uczą się wydawania komend. Gdy pies wykona ich polecenie, wtedy nabierają pewności siebie. Jeżeli natomiast dziecko nie jest w stanie wykonać konkretnego ćwiczenia, proponujemy podobne, łatwiejsze.

Sensoplastyka to zajęcia rozwojowe, które polegają na wspieraniu samodzielności i kreatywności dzieci. Mnogość faktur, kolorów, materiałów, to domena tych zajęć. Specjalnie przygotowana i zabezpieczona sala pozwala na wybuch kreatywności Waszych dzieci. Mogą swobodnie się wybrudzić, poznać kształty i konsystencję używanych produktów. Podczas zajęć używane są tylko bezpieczne produkty, więc nie musicie się obawiać o zdrowie Waszych pociech. Naszym celem jest pobudzenie wszystkich zmysłów tak, aby dziecko mogło samo na własnej skórze poczuć ich oddziaływanie. Zapewniamy swobodę ruchu, pracujemy na ziemi, nie przy stołach. Odzież ochronna i fartuchy nie będą nam potrzebne, bawimy się w odzieży przeznaczonych do ubrudzenia. Nie pospieszamy, nie zachęcamy, dajemy dzieciom czas na oswojenie i zapoznanie się z otoczeniem. Robimy wszystko tak, aby dać dziecku możliwość spontanicznej samodzielnej zabawy, pozwalając tym samymna rozwój wyobraźni i kreatywności dziecka. Zajęcia prowadzone są pod okiem wykwalifikowanego trenera Sensoplastyki.

Arteterapia to terapia przez sztukę. Rzeźba, malarstwo, taniec czy śpiew otwierają nam dostęp do naszego wnętrza: emocji, potrzeb, lęków. Ale arteterapia pomaga nie tylko w przypadku chorej duszy – nieoceniona bywa również w leczeniu chorób fizycznych. Arteterapia jest dobra dla każdego i w każdym wieku: mogą z niej korzystać dzieci, osoby dorosłe i seniorzy.

Terapia czaszkowo-krzyżowa jest jedną z metod fizjoterapeutycznych, stworzoną przez amerykańskiego osteopatę Williama Sutherlanda. Dzięki jego obserwacjom wiemy, że ośrodkowy układ nerwowy oraz struktury z nim sprzężone – czaszka, półkule i opony mózgowe, opony rdzenia kręgowego, płyn mózgowo-rdzeniowy oraz kość krzyżowa – podlegają stałym ruchom. Każdy mikrouraz, przeciążenie czy nadmierne napięcie tych struktur może spowodować różnorodną dysfunkcję w naszym organizmie.

TCK to jedna z naturalnych, manualnych technik leczenia. To nieinwazyjna metoda, która polega na delikatnym uciskaniu okolic przepony, miednicy, czaszki, kości krzyżowej i klatki piersiowej. W terapii tej bardzo ważną rolę odgrywa mechanizm rytmu czaszkowo-krzyżowego. Składa się on z następujących elementów:

rytmiczne krążenie płynu mózgowo-rdzeniowego,
wewnętrzna ruchliwość rdzenia kręgowego i mózgowia,
ruchomość i giętkość kości czaszki,
zmieniające się napięcia twardej opony mózgowej,
oddechowa ruchomość kości krzyżowej w stawach krzyżowo-biodrowych.

Kiedy stosować?

Lista schorzeń i dolegliwości, które można leczyć czy też minimalizować ich objawy za pomocą tej naturalnej metody, jest bardzo długa. Dzięki TCK można leczyć bóle pleców i kręgosłupa, rwę kulszową, ból i drętwienie barku, zapalenie korzonków, jak również bóle i zawroty głowy, w tym migreny. Ponadto ten rodzaj terapii może okazać się skuteczny u osób skarżących się na problemy ze słuchem lub wzrokiem, zapalenie zatok, schorzenia żuchwy, wady wymowy lub zgryzu.

Co ciekawe, terapię tą mogą stosować też osoby z problemami natury psychicznej. Ponoć TCK może pomóc w przypadku wystąpienia psychozy, autyzmu, zaburzeń osobowości, dysleksji, problemów z koncentracją. Dzięki tej metodzie można też zminimalizować negatywne skutki stresu.

Trening umiejętności społecznych ma na celu nauczyć jego uczestników m.in. tego, jak reagować na swoje emocje, jak komunikować się z innymi ludźmi czy jak współpracować w grupie. Metoda ta znajduje wykorzystanie zarówno u dzieci, jak i u dorosłych – kiedy pacjentowi może być zalecony trening umiejętności społecznych? Na czym on polega?

Trening umiejętności społecznych – na czym polega?

Trening umiejętności społecznych to jedna z metod leczenia wykorzystywana przy problemach z funkcjonowaniem psychiki pacjentów. Już sama nazwa powyżej wymienionej techniki terapeutycznej sugeruje to, na czym się ona skupia – trening umiejętności społecznych ma bowiem za zadanie poprawiać funkcjonowanie pacjentów wśród innych ludzi. Tego typu zajęcia odbywają się w kilkuosobowych zwykle grupach, gdzie uczestnicy treningu umiejętności społecznych – pod czujnym nadzorem terapeuty – mają przede wszystkim za zadanie obserwować zachowania innych, ale i zwracać również uwagę na to, jak sami zachowują się w stosunku do innych osób.

Trening umiejętności społecznych – jak przebiega?

Aby móc w ogóle wysuwać jakieś wnioski co do zachowań i kontaktów międzyludzkich, uczestnicy treningu muszą wchodzić w takowe interakcje pomiędzy sobą. Podczas zajęć inicjowane są m.in. różne scenki, gdzie jedni uczestnicy treningu odgrywają jakieś role, przydzielone im przez terapeutę, a później cała grupa analizuje zaprezentowane przez odgrywających zachowania. Uwaga uczestników treningu kierowana jest m.in. ku stylom komunikacji, którymi się oni posługują – terapeuta wskazuje, które wypowiedzi mają charakter asertywny, które pasywny, a które ocierają się o styl agresywny. Terapeuta, ale i również uczestnicy treningu zwracają danemu członkowi grupy uwagę na to, jakie to prezentuje on zachowania. Jednym z celów treningu umiejętności społecznych jest zamiana niekorzystnych zachowań, przedstawianych przez pacjenta na takie, które są bardziej akceptowalne w społeczeństwie.

Trening umiejętności społecznych odbywa się jednak nie tylko poprzez zajęcia grupowe – istotne jest to, aby nabywane umiejętności dzieci stopniowo wdrażały w życie toczące się poza gabinetem terapeutycznym. Tutaj pojawia się bardzo ważny aspekt związany z opisywaną metodą terapeutyczną – różne zachowania modyfikowane są stopniowo, jedne po drugich, nigdy wszystkie naraz. Istotne bowiem jest to, aby trening rzeczywiście doprowadzał do poprawy funkcjonowania w relacjach międzyludzkich – stopniowe wprowadzanie zmian zwiększa szanse na to, że dziecko rzeczywiście zmieni swoje zachowania (gdyby w jednym czasie próbowano zmodyfikować wiele różnych zachowań uczestnika, szanse na osiągnięcie sukcesu byłyby zdecydowanie zmniejszone).

Podstawowymi założeniami metody Weroniki Sherborne jest rozwój dziecka poprzez ruch:

świadomość własnego ciała i usprawnianie ruchowe
świadomość przestrzeni i działania w niej
dzielenie przestrzeni z innymi ludźmi i nawiązanie z nimi bliskiego kontaktu

Prowadzenie ćwiczeń tą metodą ma na celu stworzenie dziecku okazji do poznania własnego ciała, usprawnienia motoryki, poczucia własnej siły, sprawności i w związku z tym możliwości ruchowych. Dzięki temu dziecko zaczyna mieć zaufanie do siebie i zyskuje poczucie bezpieczeństwa. Podczas ćwiczeń uczestnik terapii poznaje przestrzeń, w której się znajduje, przestaje ona być dla niego groźna, czuje się bezpieczniej, staje się aktywny i przejawia większą inicjatywę.

Ćwiczenia odbywają się w parach lub w grupie, mogą w nich uczestniczyć rodzice (obecność rodzica lub terapeuty jest niezbędna, jeśli dziecko jest mniej sprawne ruchowo) lub rodzeństwo, co sprawia, że dziecko czuje się bezpiecznie i chętnie ćwiczy. Wiele ćwiczeń na zajęciach prowadzonych metodą Weroniki Sherborne stanowi dla dzieci dużą atrakcję i wesołą zabawę w grupie, stwarza możliwość do twórczego działania oraz pobudza spontaniczność i aktywność własna dziecka.

Terapia integracji sensorycznej ma postać ukierunkowanej zabawy w której dziecko chętnie uczestniczy i ma przekonanie, że tworzy zajęcia wspólnie z terapeutą. Podczas terapii nie uczy się dzieci konkretnych umiejętności. Cel terapii skoncentrowany jest raczej na poprawie integracji pomiędzy zmysłami w układzie nerwowym. W pracy tą metodą terapeuta stymuluje zmysły dziecka oraz usprawnia takie zakresy jak np: motoryka mała, motoryka duża, koordynacja wzrokowo-ruchowa.

Zadaniem terapii SI jest zatem, dostarczenie dziecku, podczas jego aktywności ruchowej, kontrolowanej przez terapeutę ilości bodźców sensorycznych, wywołujących w konsekwencji poprawę integracji bodźców docierających do dziecka zarówno z otoczenia, jak i z jego ciała. Terapeuta przy zastosowaniu odpowiednich technik, eliminuje, wyhamowuje lub ogranicza niepożądane bodźce obecne przy nadwrażliwościach sensorycznych lub dostarcza silne bodźce, co jest konieczne przy podwrażliwościach systemów sensorycznych.
Nie ma tutaj powtarzanego schematu ćwiczeń, ale raczej „sztuka” ciągłej analizy zachowania dziecka i stałego doboru i modyfikacji ćwiczeń tak, aby dziecko było w stanie odpowiadać na nie coraz bardziej złożonymi reakcjami adaptacyjnymi.

Terapia integracji sensorycznej odbywa się w pomieszczeniu specjalnie do tego przystosowanym. Do terapii wykorzystywany jest specjalistyczny sprzęt taki jak: podwieszane platformy, huśtawki, hamaki, deskorolki, trampoliny, tunele, piłki gimnastyczne, równoważnie, a także materiały różnej faktury do stymulacji dotykowej, materiały do stymulacji wzrokowej, węchowej, smakowej itp.

Terapeuta SI bazując na swojej wiedzy, dostosowuje trudność zadań i ćwiczeń do poziomu możliwości dziecka oraz jego samopoczucia. Inaczej ujmując, ćwiczenia nie mogą być ani zbyt łatwe, ani zbyt trudne dla dziecka. Ciągłe balansowanie na granicy możliwości dziecka poprawia organizację ośrodkowego układu nerwowego i wpływa na zmianę zachowania w sferze motorycznej oraz emocjonalnej, poprawia funkcje językowe i poznawcze, a przede wszystkim przejawia się lepszą efektywnością uczenia się. W trakcie terapii postępy dziecka są monitorowane poprzez wykonywanie różnego rodzaju testów, jak również poprzez obserwację zmian zachowania.

DLA KOGO TERAPIA SI ?

Integracja sensoryczna jest jedną z najnowocześniejszych i skutecznych metod stosowanych w terapii dzieci i młodzieży, u których obserwuje się trudności w zakresie:

umiejętności ruchowych (słaba koordynacja ruchowa, opóźniony rozwój ruchowy, trudności z utrzymaniem równowagi);
problemów emocjonalnych (nadmierna wrażliwość, nerwowość, kłopoty z koncentracją uwagi);
opóźnionego rozwoju mowy;
opanowywania umiejętności szkolnych (problemy dysleksji, dysgrafii, dysortografii, kłopoty z zapamiętywaniem i motywacją do uczenia się);
nadpobudliwości psychoruchowej (ADHD, ADD);
nadwrażliwości lub zbyt małej wrażliwości na różne bodźce sensoryczne;
nadwrażliwości na ruch (negatywna reakcja na ruch, niepewność grawitacyjna, choroba lokomocyjna)

Okazuje się także skuteczna, co potwierdzają liczne doświadczenia wykorzystujących ją terapeutów, w odniesieniu do dzieci z:

autyzmem;
zespołem Aspergera;
zespołem kruchego chromosomu X;
niepełnosprawnością intelektualną;
mózgowym porażeniem dziecięcym;
zespołem Downa;
innymi sprzężonymi zaburzeniami;
grupy ryzyka: wcześniaków, dzieci po uszkodzeniach okołoporodowych.

Na czym polega terapia ręki? Nie są to zajęcia na których tylko kreśli się szlaczki. Pracując nad rączkami pamiętamy, że trudności z motoryką małą mają swoje podłoże w:

złym przystosowaniu posturalnym,
nieadekwatnym napięciu mięśniowym,
osłabionych mechanizmach równoważnych,
problemach z czuciem powierzchniowym,
problemach z percepcją wzrokową,
problemach z koordynacją wzrokowo-ruchową.

Pracując nad trudnościami manualnymi dziecka należy skupić się na funkcjonowaniu całego ciała, nie tylko dłoni czy ręki.

Precyzyjne ruchy rąk należą do najbardziej skomplikowanych ruchów. Od rozwoju motoryki małej zależny jest pomyślny rozwój umiejętności samoobsługi, rysowania, pisania i artykulacji, a także szeroko pojętej komunikacji.

Dla kogo terapia ręki?

Dla dzieci, które:

nie lubią rysować,
mają kłopoty z cięciem, lepieniem, wiązaniem sznurowadeł, zapinaniem guzików,
kreślą niedokładne szlaczki, literki,
nieprawidłowo trzymają ołówek, ściskają go za lekko, lub za mocno.

Przyczyny niskiej sprawności ręki: Przyczyn niskiej sprawności ręki, a co za tym idzie, niechęci do rysowania może być wiele. Czasem należy zastanowić się czy:

Czy dziecko jest ogólnie sprawne ruchowo? Na przykład czy jeździ na hulajnodze, rowerze, kopie i rzuca piłkę, stanie na jednej nodze itp.? Braki w tzw. dużej motoryce przekładają się na ruchy drobne ręki.
Czy potrafi się samodzielnie ubrać (skarpetki!) , zapiąć guziki, połączyć ze sobą klocki?
Czy dziecko prawidłowo siedzi, czy podczas rysowania ma podparcie nóg? Jeśli pomimo to często się zsuwa z krzesła, lub podpiera ręką, to całą swoją energię dziecko zużywa w utrzymaniu prawidłowej postawy, szybciej się męczy, rozprasza.
Jak pracuje łopatka malucha? Brak prawidłowej aktywności łopatki pociąga za sobą nieprawidłowości w pracy ręki.
Czy dziecko nie przejawia zaburzeń ze strony układu dotykowego? Może wtedy ściskać kredki za mocno lub za lekko.
Czy nie ma problemów z zakresu percepcji wzrokowej? Prawidłowy wzrok, ale też prawidłowa kontrola wzrokowa wykonywanych czynności, umiejętność śledzenia wzrokiem są warunkiem dobrego rozwoju motoryki małej.
Czy umie się skoncentrować choć chwilkę? Czy nie rozprasza go wszystko wokół?
Czy rozwoju ruchowego nie utrudniają przetrwałe odruchy niemowlęce?

Jeśli podejrzewamy, że odpowiedź twierdząca na któryś z powyższych punktów dotyczy naszego dziecka to warto skorzystać z pomocy specjalisty. Może to być terapeuta integracji sensorycznej, bardzo doświadczony pedagog, lub najlepiej terapeuta ręki. Rozpoznanie przyczyny problemów grafomotorycznych dziecka i odpowiednio dobrane zabawy i ćwiczenia stanowią klucz do przełamania oporów naszego dziecka przed rysowaniem.

Logopeda, neurologopeda, surdologopeda, balbutologopeda… Do kogo się wybrać?

Większość ludzi jest przekonana o tym, że logopeda „uczy dzieci sz, ż, cz, dż i r”; nic dziwnego, w końcu taki jest obraz logopedy: tego, który pokaże i nauczy dziecko wymowy trudnych głosek, a w przedszkolu prowadzi profilaktyczne zajęcia grupowe. Szkoda, że tak mało osób wie, że logopeda pracuje z dzieckiem już od narodzin – nadzoruje poprawne wykształcanie się odruchów lub uczy niemowlę ssania i połykania, a później picia i jedzenia, równocześnie kontrolując jego prawidłowy rozwój. W późniejszych etapach życia dziecka logopeda wspomaga jego rozwój mowy. Pracuje nad prawidłową wymową głosek. Co więcej, doskonali zdolność logicznego myślenia, poszerza zasób słownictwa, uczy wykorzystywania struktur gramatycznych, kształtuje percepcję wzrokową, słuchową, orientację przestrzenną oraz motorykę dużą i małą; wykorzystuje elementy ćwiczeń ułatwiających naukę czytania i pisania, doskonali rozwój ruchowy i emocjonalny. Zajmuje się pracą z osobami z dysleksją. Prowadzi terapię dzieci z nieprawidłowym rozwojem. Pomaga tworzyć niewerbalny system komunikacji (za pomocą obrazków, symboli, gestów). I co najważniejsze – pracuje nie tylko z dziećmi, ale także z dorosłymi, którzy z różnych przyczyn cierpią na zaburzenia mowy lub głosu.

Poniżej, w skrócie, przeczytasz o specjalizacjach logopedycznych. Pamiętaj, że każdy z tych specjalistów jest logopedą, a wyszczególniony zakres działań to wąskie dziedziny, w których dany logopeda jest ekspertem. Każdy z nich diagnozuje i prowadzi terapię w zakresie zdiagnozowanych zaburzeń.

Logopeda wczesnej interwencji – pracuje z najmniejszymi: noworodkami i małymi dziećmi, nadzoruje prawidłowy rozwój funkcji pokarmowo-oddechowo-artykulacyjnych.

Neurologopeda – prowadzi terapię pacjentów z dysfunkcjami ośrodkowego układu nerwowego, zespołami genetycznymi, dziećmi z nieprawidłowo przebiegających ciąż i porodów, pacjentami z zaburzonymi odruchami oralnymi; prowadzi również terapię dorosłych z afazją, dyzartrią i dysfagią.

Surdologopeda – prowadzi terapię osób i dzieci głuchych oraz słabo słyszących zarówno przed, jak i po zaaparatowaniu lub zaimplantowaniu.

Balbutologopeda – prowadzi terapię mowy osób jąkających się oraz mających zaburzenia płynności mowy. Logopeda artystyczny/medialny – zajmuje się nauką technik poprawnej wymowy i dykcji.

Czy już wiesz, który specjalista pomoże rozwiązać Twój problem?

Źródło: https://www.logotorpeda.com/strefa-rodzica/neuro-surdo-balbuto-do-ktorego-logopedy-sie-wybrac/